Het was een natuurbad, dat wil zeggen dat aan het water geen chemikaliën, zoals kopersulfiet en chloor, werden toegevoegd. In het basin achter de waterval werd het water namelijk door planten gereinigd. Een installatie pompte het water naar de waterval en het werd zo weer aan het zwemwater toegevoegd. Een gesloten circuit. Het was natuurlijk wel zaak om het basin altijd bij te vullen wanneer op warme zomerdagen water verdampte.

Zowel in het jongens- als meisjesbad was parallel met de brug een kabel bevestigd. Wie zwemles kreeg werd in een soort beugel gehangen die de lijn volgde. De badjuffrouw die door haar witte kleding meer van een verpleegster weghad, kon de leerling gemakkelijk volgen en instructies geven, en goed in de gaten houden of die niet kopje onder ging. Ze maakte gebruik van een lange stok met een haak, eenzelfde stok waarmee je het bovenlicht van een hoog raam opent en ook weer dicht doet.

Het gebouw met de kleedhokjes en kleedkamers had een vorm die enigszins deed denken aan Paleis Soestdijk. Om het zwembad bevond zich een wal die ontstaan was na het uitgraven van het zwembasin.